Jeżeli oświadczyny są przyjęte przez kobietę, od momentu zaręczyn parę nazywamy narzeczonymi.

Tradycja podpowiada, że jeżeli ślub nie zostanie zawarty w przeciągu jednego roku od zaręczyn, zostają one uznane za niebyłe. W niektórych kulturach po dzień dzisiejszy pozostały zaręczyny na przyszłość (sponsalia de futuro) pozwalające na aranżowanie małżeństw przez rodziców swoim dzieciom w przyszłości ( np. dynastie, tradycja romska…)

Małżeństwo to nic innego jak kontrakt zawarty między dwojgiem ludzi. W wielu kręgach kulturowych uważa się za jedyne i właściwe małżeństwa jako związki heteroseksualne i monogamiczne, odskocznię od tej zasady , poniekąd propagowanej przez Chrześcijan, stanowią muzułmańskie kraje Afryki i Azji, gdzie dopuszcza się związki poligamiczne. Nieliczna grupa Państw na świecie sankcjonuje związki homoseksualne na równi z małżeństwami heteroseksualnymi.

Obecnie małżeństwo może mieć formę i skutki świeckie ( państwowe, urzędowe, cywilne ) ale także wyznaniowe ( kościelne, sakramentalne).

Zawarcie małżeństwa odbywa się w obecności  osób zawierających związek, do tej pory nazywanych narzeczonymi, teraz już panny młodej i pana młodego , którzy po ślubie stają się małżonkami wspólnie stanowiąc małżeństwo ( żona i mąż ). Zgodnie z tradycją , w Europie do zawarcia związku małżeńskiego potrzebnych jest oprócz narzeczonych, dwoje świadków, którzy mogli by w przyszłości potwierdzić zawarty związek małżeński. W wyjątkowych sytuacjach możliwe jest zawarcie związku małżeńskiego pod nieobecność jednego z narzeczonych, wtedy ustanowiony zostaje dla niego pełnomocnik.